The Bodhisatta as a Crocodile

အလွန်အကျွံမကောင်း

ရှေးရှေးတုန်းက ဂင်္ဂါမြစ်၏ ကမ်းပါးတွင် ဗောဓိသတ်မင်းသည် မိကျောင်းတစ်ကောင်အဖြစ် လူဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုမိကျောင်းကား အလွန်ကြီးမားပြီး၊ အလွန်အစွမ်းထက်၏။ သို့သော်လည်း၊ သူသည် အလွန်အစားကြီးပြီး၊ အလွန်အကျွံစားသောက်တတ်၏။ သူ၏အကျင့်စရိုက်ကြောင့်၊ သူသည် အခြားသော သတ္တဝါများအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိ၏။

တစ်နေ့သောအခါ၊ မိကျောင်းသည် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲတွင် ရေကူးနေစဉ်၊ ကျေးငှက်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိလေသည်။ ထိုကျေးငှက်ကား အလွန်လှပပြီး၊ လွန်စွာချစ်စဖွယ်ကောင်း၏။ မိကျောင်းသည် ထိုကျေးငှက်ကို စားလိုစိတ် ပြင်းပြင်းပြပြ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

“အို... ဤကျေးငှက်ကား ငါ့အတွက် လှပသော နေ့လည်စာ ဖြစ်လိမ့်မည်။” ဟု မိကျောင်းက တွေးမိ၏။ သူသည် ကျေးငှက်ကို ဖမ်းဆီးရန် ရေထဲမှ ထွက်လာပြီး၊ မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကျေးငှက်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလေ။ ကျေးငှက်သည် မိကျောင်း၏ အပြုအမူကို မြင်၍ အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

“အို... ငါကား သေရတော့မည်။ ငါ့အား ကယ်တင်ပါဦး။” ဟု ကျေးငှက်က အော်ဟစ်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ကျေးငှက်သည် အနီးအနားတွင် ရှိသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မြင်လေသည်။ သူသည် မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။ မိကျောင်းကား ကျေးငှက်ကို မဖမ်းဆီးနိုင်တော့ပေ။

“အမလေး... ငါကား အလွန်ဆာလောင်၏။ ငါကား မည်သို့စားသောက်ရမည်ကို မသိချေ။” ဟု မိကျောင်းက ညည်းတွားလေသည်။ သူသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်၍ စဉ်းစားလေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် အကြံတစ်ခု ရရှိလေသည်။

“ငါသည် ကျေးငှက်အား လှည့်စားမည်။ ငါသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော စကားတို့ကို ပြောပြီး၊ ကျေးငှက်အား သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာစေမည်။” ဟု မိကျောင်းက တွေးမိ၏။ ထို့နောက် သူသည် ကျေးငှက်အား အော်ဟစ်လေသည်။

“အချင်း ကျေးငှက်၊ အသင်ကား အဘယ်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေသနည်း။ ငါသည် အသင်အား အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်။ ငါသည် အသင်အား မိတ်ဆွေအဖြစ် ဆက်ဆံလို၏။” ဟု မိကျောင်းက ပြော၏။ ကျေးငှက်သည် မိကျောင်း၏ စကားကို ကြား၍ သံသယဝင်လေသည်။

“သင်ကား အလွန်ကြမ်းတမ်းသော သတ္တဝါ ဖြစ်၏။ ငါသည် မင်းအား မယုံကြည်ပါ။” ဟု ကျေးငှက်က ပြန်ပြော၏။

“မဟုတ်ပါ၊ အချင်း ကျေးငှက်။ ငါသည် အလွန်ယဉ်ကျေးသော သတ္တဝါ ဖြစ်၏။ ငါသည် အသင်အား အမှန်အတိုင်း ပြောဆိုနေ၏။ ငါသည် အသင်အား မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မပြုလုပ်ပါ။” ဟု မိကျောင်းက ဆက်လက်၍ လှည့်စားလေသည်။

ကျေးငှက်သည် မိကျောင်း၏ စကားကို ကြား၍ အနည်းငယ် ယုံကြည်လာလေသည်။ သူသည် မိကျောင်းအား မေးလေသည်။ “အသင်ကား မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ငါ့အား မိတ်ဆွေအဖြစ် ဆက်ဆံလိုသနည်း။”

“ငါသည် အလွန်တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကို ပျင်းရိ၏။ ငါသည် အသင်နှင့် အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လို၏။” ဟု မိကျောင်းက ဆို၏။ ကျေးငှက်သည် မိကျောင်း၏ လှည့်စားမှုကို မသိသောကြောင့်၊ သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာလေသည်။

မိကျောင်းသည် ကျေးငှက်ကို မြင်၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ကျေးငှက်ကို လျှင်မြန်စွာ ကိုက်ခတ် ဖမ်းဆီးလိုက်လေသည်။ ကျေးငှက်သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

“အို... ငါကား မိုက်မဲခဲ့ပြီ။ ငါသည် မိကျောင်း၏ လှည့်စားမှုကို မသိခဲ့။” ဟု ကျေးငှက်က ညည်းတွားလေသည်။

“ဟုတ်၏၊ အချင်း ကျေးငှက်။ သင်ကား မိုက်မဲခဲ့ပြီ။ အလွန်အကျွံ မကောင်းခြင်း၏ အကျိုးကို ခံစားရတော့မည်။” ဟု မိကျောင်းက ပြော၏။ ထို့နောက် မိကျောင်းသည် ကျေးငှက်ကို စားသောက်လေသည်။ ဤကား ဗောဓိသတ်မင်း၏ အလွန်အကျွံ မကောင်းခြင်း၏ အကျိုးကို ပြသသော အဖြစ်အပျက်တည်း။